Psy, które się strzyże – rasy wymagające regularnej pielęgnacji

Nie wszystkie psy wymagają strzyżenia. Regularnego skracania potrzebują przede wszystkim rasy, których włos rośnie przez długi czas i nie wypada w typowym cyklu linienia, między innymi pudel, yorkshire terrier, maltańczyk czy bichon frise. Sznaucer i część terierów wymagają natomiast trymowania, a nie zwykłego strzyżenia. Dobór zabiegu do rodzaju okrywy ma znaczenie dla higieny, skóry i termoregulacji psa.

Dlaczego niektóre psy trzeba strzyc?

U większości psów włos osiąga określoną długość, obumiera i wypada, czyli podlega cyklowi linienia. U ras o okrywie rosnącej stale ten proces jest znacznie mniej widoczny, ale włos nadal przyrasta. Bez skracania oraz regularnego czesania łatwo się plącze, filcuje i tworzy kołtuny przylegające do skóry.

Takie zbitki utrudniają wentylację skóry, zatrzymują wilgoć i mogą powodować podrażnienia. Strzyżenie nie jest więc wyłącznie zabiegiem estetycznym. U części ras pomaga utrzymać higienę, ułatwia kontrolę skóry i ogranicza ryzyko filcowania. Samo skrócenie włosa nie zastępuje jednak czesania ani kąpieli dobranej do potrzeb psa.

Jak dobrać zabieg do rodzaju okrywy?

Określenia „włos” i „sierść” bywają używane zamiennie, ale dla pielęgnacji ważniejsza jest rzeczywista struktura okrywy, obecność podszerstka oraz sposób, w jaki włos obumiera i wypada. Poniższe zestawienie porządkuje podstawowe różnice:

Strzyżenie polega na skróceniu włosa maszynką lub nożyczkami. Stosuje się je między innymi u pudli, yorkshire terrierów i maltańczyków. Trymowanie to ręczne lub narzędziowe usuwanie dojrzałego, martwego włosa z okrywy szorstkowłosej. U sznaucera zwykłe strzyżenie może z czasem zmiękczyć szatę i zmienić jej charakterystyczną strukturę.

Psy, które się strzyże – jakie rasy wymagają regularnych wizyt?

Częstotliwość zabiegów zależy od długości włosa, tempa jego wzrostu, skłonności do kołtunienia i fryzury, którą utrzymuje opiekun. Dla wielu ras orientacyjny odstęp wynosi 4–8 tygodni, ale nie jest to sztywna reguła. Pies noszący krótką fryzurę może wymagać rzadszych wizyt, a okrywa długa i intensywnie plącząca się – częstszych.

Do ras, których włos zazwyczaj wymaga regularnego skracania, należą:

• Pudel – gęsty, kręcony włos rośnie stale i łatwo zatrzymuje wilgoć oraz zanieczyszczenia. W zależności od długości fryzury strzyżenie wykonuje się zwykle co 4–8 tygodni, a między wizytami konieczne jest dokładne czesanie.
• Yorkshire terrier – jego jedwabisty włos przypomina strukturą ludzki i nie ma typowego podszerstka. Wymaga regularnego skracania, często mniej więcej raz w miesiącu, oraz delikatnego czesania.
• Maltańczyk – długi, miękki włos łatwo się splątuje, zwłaszcza w okolicy pach, uszu i łap. Przy krótkiej fryzurze wizyty często odbywają się co kilka tygodni.
• Bichon frise – kręcona, gęsta okrywa wymaga systematycznego rozczesywania, kąpieli, suszenia i strzyżenia, zwykle w odstępach około 4–8 tygodni.
• Bedlington terier – jego miękki włos i gęsty podszerstek wymagają fachowego modelowania. W materiałach pielęgnacyjnych dla tej rasy często wskazuje się wizyty mniej więcej co dwa miesiące.
• Polski owczarek nizinny – długa, gęsta sierść nie zawsze wymaga krótkiego strzyżenia, ale łatwo się filcuje. Regularne rozczesywanie i okresowa pielęgnacja u groomera, często co kilka miesięcy, pomagają utrzymać ją w dobrym stanie.

Inaczej wygląda pielęgnacja ras szorstkowłosych. Sznaucer, w tym sznaucer olbrzym, powinien być przede wszystkim trymowany. Włos można przy tym modelować w wybranych miejscach, na przykład na głowie, łapach i klatce piersiowej, ale maszynka nie powinna zastępować trymowania całej okrywy.

Kiedy strzyżenie może zaszkodzić?

Golenie psa „na zero” nie jest uniwersalnym sposobem na upał. Podszerstek i warstwa okrywowa pomagają chronić skórę zarówno przed chłodem, jak i nadmiernym nagrzewaniem. Zbyt krótkie cięcie może zwiększyć ryzyko podrażnień i oparzeń słonecznych, a u niektórych psów odrastający włos może mieć zmienioną strukturę.

Nie każdą rasę wolno strzyc tak samo. U psów z podszerstkiem najpierw trzeba ustalić, czy skracanie jest rzeczywiście potrzebne. U ras szorstkowłosych maszynkowe strzyżenie może zmiękczyć okrywę, która powinna być pielęgnowana przez trymowanie.

Wyjątkiem może być sytuacja, w której filc jest tak rozległy, że nie da się go bezpiecznie rozczesać. Decyzję o usunięciu kołtunów powinien wtedy podjąć doświadczony groomer, oceniając stan skóry. Przy psach starszych, osłabionych lub bardzo zestresowanych zabieg powinien przebiegać spokojnie i możliwie delikatnie.

Jak dbać o psa między wizytami?

Najważniejszym zadaniem opiekuna jest zapobieganie kołtunom, a nie samodzielne odtwarzanie profesjonalnej fryzury. Do codziennej pielęgnacji służą szczotka i grzebień dobrane do rodzaju włosa. Maszynka lub ostre nożyczki wymagają wprawy, ponieważ łatwo nimi skaleczyć cienką skórę, szczególnie przy uszach, pachach i łapach.

Podstawową rutynę można prowadzić w kilku krokach:

1. Rozczesuj okrywę partiami, zaczynając od końców i stopniowo przesuwając się w stronę skóry.
2. Sprawdzaj pachy, brzuch, okolice obroży, uszu i przestrzenie między palcami, ponieważ tam filc powstaje najczęściej.
3. Po spacerze usuwaj wilgoć i zabrudzenia, a po kąpieli dokładnie wysusz psa, nie pozostawiając mokrej warstwy przy skórze.
4. Kontroluj skórę pod włosem i przerwij pielęgnację, gdy pojawią się zaczerwienienie, bolesność lub silny opór psa.
5. Jeśli kołtuny przylegają do skóry albo pies nie pozwala bezpiecznie ich usunąć, umów zabieg u groomera zamiast wycinać je na ślepo.

Najprostsza zasada brzmi: pudla i yorkshire terriera zwykle się strzyże, sznaucera przede wszystkim trymuje, a psa krótkowłosego najczęściej regularnie wyczesuje. Ostateczny plan zależy od konkretnej okrywy, jej długości, stanu skóry i trybu życia psa.