Borelioza u psa to choroba znana również jako choroba z Lyme. Jest bakteryjną infekcją wywoływaną przez bakterie z rodzaju Borrelia, najczęściej wskazuje się Borrelia burgdorferi. Zakażenie przenoszą na psa zakażone kleszcze.

Jak dochodzi do zakażenia?

Kleszcz może przekazać bakterie podczas żerowania na skórze psa. Ryzyko zależy między innymi od tego, jak długo pasożyt pozostaje przytwierdzony. W materiałach weterynaryjnych często wskazuje się, że do transmisji może dojść po około 12–24 godzinach żerowania, dlatego szybkie zauważenie i usunięcie kleszcza ma znaczenie.

Nie każdy kleszcz przenosi boreliozę, a samo znalezienie pasożyta nie oznacza jeszcze, że pies został zakażony. Borelioza nie przenosi się bezpośrednio z psa na człowieka. Człowiek może zachorować po ukąszeniu zakażonego kleszcza, dlatego po kontakcie z psem także należy sprawdzić własną skórę.

Jakie objawy daje borelioza u psa?

Objawy często nie pojawiają się od razu, a u części zakażonych psów mogą być słabo wyrażone. Nie są też charakterystyczne wyłącznie dla boreliozy, dlatego sama obserwacja zwierzęcia nie wystarcza do postawienia rozpoznania. Najczęściej opiekun zauważa:

  • apatyczne zachowanie i wyraźne osłabienie,
  • gorączkę, czasem sięgającą około 40°C,
  • niechęć do spacerów i zabawy,
  • utratę apetytu,
  • kulawiznę, która może ustępować i nawracać,
  • ból, sztywność lub obrzęk stawów.

W cięższych albo długo trwających przypadkach mogą pojawić się problemy dotyczące nerek, układu nerwowego lub serca. Nie oznacza to jednak, że każdy pies z kulawizną lub gorączką ma boreliozę. Podobne objawy wywołują inne infekcje, urazy i choroby zapalne.

Ważne rozróżnienie: borelioza i babeszjoza to różne choroby odkleszczowe. Boreliozę wywołują bakterie Borrelia, natomiast babeszjozę powodują pierwotniaki z rodzaju Babesia. Babeszjoza częściej wiąże się z gwałtownym osłabieniem, niedokrwistością, ciemnym moczem i żółtaczką, dlatego przy takich objawach potrzebna jest pilna pomoc weterynaryjna.

Jak weterynarz rozpoznaje i leczy boreliozę?

Rozpoznanie opiera się na wywiadzie, badaniu klinicznym oraz wynikach badań. Lekarz weterynarii może zlecić morfologię i biochemię krwi, badania serologiczne wykrywające przeciwciała, a w wybranych sytuacjach także dodatkowe badania moczu lub obrazowe. Test ELISA może służyć jako badanie przesiewowe, ale jego wynik trzeba interpretować razem z objawami i historią kontaktu z kleszczami. Obecność przeciwciał wskazuje na kontakt z bakterią, nie zawsze zaś potwierdza aktywną chorobę.

Leczenie polega na antybiotykoterapii dobranej przez lekarza weterynarii. Stosuje się między innymi doksycyklinę lub amoksycylinę, zwykle przez kilka tygodni. Długość terapii zależy od stanu psa i odpowiedzi na leczenie. Nie należy samodzielnie podawać antybiotyków ani przerywać kuracji po ustąpieniu gorączki lub kulawizny. Jeśli pies po znalezieniu kleszcza staje się osowiały, gorączkuje, nie je albo zaczyna kuleć, skontaktuj się z gabinetem weterynaryjnym.

Jak chronić psa przed boreliozą?

Najlepszą ochronę daje regularna profilaktyka przeciw kleszczom. Preparat w formie obroży, kropli spot-on, sprayu lub tabletki powinien być dobrany do wieku, masy ciała, stanu zdrowia i trybu życia psa. O wyborze środka warto porozmawiać z weterynarzem, ponieważ nie każdy preparat pasuje każdemu zwierzęciu.

Po spacerze, zwłaszcza w lesie, na łące lub w wysokiej trawie, sprawdź miejsca, w których kleszcze łatwo pozostają niewidoczne:

  • obejrzyj skórę pod uszami i na szyi,
  • sprawdź pachy oraz pachwiny,
  • przejrzyj przestrzenie między palcami i okolice pyska,
  • jeśli znajdziesz kleszcza, usuń go możliwie szybko przy użyciu odpowiedniego narzędzia, chwytając pasożyta przy samej skórze.

Samo usunięcie kleszcza nie zastępuje profilaktyki, ale ogranicza czas jego żerowania. Obserwuj psa także w kolejnych dniach. Zmiana zachowania, brak apetytu, gorączka lub nawracająca kulawizna wymagają konsultacji, a nie leczenia domowego.

Borelioza u psa to inaczej choroba z Lyme. Jej objawy mogą przypominać inne choroby odkleszczowe, więc pewne rozpoznanie wymaga badania weterynaryjnego. Regularna ochrona przeciw kleszczom, kontrola sierści po spacerach i szybkie usuwanie pasożytów zmniejszają ryzyko zakażenia.

Artykuł nie stanowi porady medycznej ani weterynaryjnej i powstał wyłącznie w celach informacyjnych. W przypadku niepokojących objawów skonsultuj się z lekarzem weterynarii.