Wiewiórka domowa, czyli najczęściej burunduk, żyje w niewoli zwykle 5–10 lat. Przy bardzo dobrej opiece niektóre osobniki dożywają nawet 18 lat. Mowa o wiewiórce syberyjskiej pochodzącej z hodowli, a nie o wiewiórce pospolitej spotykanej w polskich lasach.
Ile żyje wiewiórka domowa?
Burunduk, znany też jako wiewiórka syberyjska, jest najczęściej wybieranym gatunkiem do hodowli domowej. Na wolności żyje przeciętnie około 5 lat, ponieważ narażają go drapieżniki, choroby, niedobór pokarmu i trudne warunki środowiskowe. W niewoli zagrożeń jest mniej, dlatego długość życia zwykle mieści się w przedziale 5–10 lat.
Osiągnięcie górnej granicy nie jest jednak automatyczne. Znaczenie mają predyspozycje osobnicze, pochodzenie zwierzęcia, sposób żywienia, ilość ruchu i poziom stresu.
Długość życia burunduka w różnych warunkach
| Warunki życia | Średnia długość życia |
|---|---|
| Wolność | około 5 lat |
| Dom lub hodowla | 5–10 lat |
| Wyjątkowo długowieczne osobniki w niewoli | do 18 lat |
Co wpływa na długość życia wiewiórki domowej?
Burunduk jest ruchliwym i ciekawskim gryzoniem. Sama obecność opiekuna nie wystarczy, aby zapewnić mu zdrowie. Największe znaczenie mają warunki, w których zwierzę może realizować naturalne potrzeby:
- Dieta – podstawą powinny być wysokiej jakości ziarna i nasiona, uzupełniane owocami, warzywami, orzechami oraz źródłem białka zwierzęcego, na przykład owadami lub jajkiem. Woda musi być świeża i dostępna każdego dnia.
- Ruch – potrzebna jest duża, wysoka klatka albo woliera z gałęziami, półkami, kryjówkami i miejscem do wspinania. Im więcej bezpiecznej przestrzeni, tym łatwiej ograniczyć skutki niedoboru aktywności.
- Niski poziom stresu – burunduki prowadzą samotniczy tryb życia. Łączenie dorosłych osobników może prowadzić do agresji, dlatego zwykle trzyma się je pojedynczo.
- Sen zimowy – burunduki żyjące na wolności zimą ograniczają aktywność, a niektóre zapadają w sen zimowy. W warunkach domowych większość osobników go nie przechodzi, choć wyjątki się zdarzają. Nie należy wtedy gwałtownie wybudzać zwierzęcia, ponieważ może je to osłabić.
W przypadku nagłego osłabienia, wyraźnego braku aktywności w okresie, gdy burunduk powinien być ruchliwy, albo zmian apetytu potrzebna jest konsultacja z lekarzem weterynarii zajmującym się małymi ssakami.
O czym pamiętać przed zakupem?
Burunduk nie jest łatwym pupilem do małego mieszkania. Wymaga przestrzeni, spokojnego otoczenia, specjalistycznej diety i akceptacji tego, że nie musi lubić brania na ręce. Zwierzę powinno pochodzić ze sprawdzonej hodowli, z udokumentowanym pochodzeniem.
Wiewiórka pospolita jest w Polsce gatunkiem chronionym i nie wolno zabierać jej z naturalnego środowiska ani traktować jak domowego pupila. W przypadku hodowli należy rozróżnić ją od burunduka i wybierać wyłącznie zwierzęta legalnego pochodzenia.
